PORADNIA PSYCHOLOGICZNO – PEDAGOGICZNA

„MENTOR” w Białymstoku

ul. Antoniukowska 11 tel. 797 568 166

  • obrazek

    Harmonogram egzaminów dyplomowych
    Luty 2018 r.

    więcej >>>
  • obrazek
  • obrazek
    Szanowni Państwo, dyrektorzy i nauczyciele
    szkół i placówek oświatowych

    oferujemy Państwu szkolenia wynikających ze zmian w oświacie.
    więcej
  • obrazek
    Trwa rekrutacja na semestr wiosenny roku akademickiego 2017/2018 – zgłoszenia przyjmujemy do 28 lutego 2017 r.
    Zapraszamy!
    Ściągnij AKTUALNY informator
  • obrazek

    STUDIA LICENCJACKIE I MAGISTERSKIE W BIAŁYMSTOKU

    Zgłoszenia przyjmujemy do 15 lutego 2018 r.
    oferta na rok akademicki 2017/2018 więcej >>>
  • obrazek

    STUDIA PODYPLOMOWE W BIAŁYMSTOKU

    Opłata rekrutacyjna – 100 zł
    Czesne zgodnie z ofertą

    Zgłoszenia przyjmujemy do 15 lutego 2018 r.
    oferta na rok akademicki 2017/2018
    więcej >>>
  • obrazek

    UWAGA !

    Chcesz uzupełnić kurs kwalifikacyjny do rangi studiów podyplomowych..?
    W roku szkolnym 2017/2018 dla wszystkich absolwentów kursów kwalifikacyjnych zostanie uruchomiona oferta tzw.: „TRZECIEGO SEMESTRU”
    TRYB INDYWIDUALNY TRWA JEDEN SEMESTR!!!
    więcej >>>
  • obrazek
  • obrazek
    INFORMACJA
    DOT. UPRAWNIEŃ DO NAUCZANIA JĘZYKÓW OBCYCH W PRZEDSZKOLACH I KLASACH I –III
    (dot. studiów w zakresie wczesnego nauczania języka obcego)
    ZMIANY W ROZPORZĄDZENIU W SPRAWIE SZCZEGÓŁOWYCH KWALIFIKACJI WYMAGANYCH OD NAUCZYCIELI
    więcej >>>
  • obrazek
  • obrazek
  • obrazek
  • obrazek

    Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna „Mentor”

    zaprasza rodziców do zapisów na NIEODPŁATNE zajęcia w ramach
    Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka.
    Wczesne wspomagane rozwoju to pobudzanie i stymulowanie ruchowego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego rozwoju dziecka od chwili wykrycia u niego problemów rozwojowych do czasu podjęcia nauki w szkole     więcej >>>
  • obrazek
    Nawiązaliśmy współpracę z certyfikowanymi terapeutami Metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena (IAS), która przeznaczona jest dla dzieci, młodzieży i dorosłych z trudnościami w słuchaniu, mówieniu i pisaniu
    więcej ...
  • obrazek

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ INTELEKTUALNA:

Niepełnosprawność intelektualna, dotychczas najczęściej nazywana upośledzeniem umysłowym, jest reprezentowana przez najliczniejszą grupę dzieci i młodzieży. Dotyczy ona 60% - 70% ogółu niepełnosprawnych osób w Polsce.

   

W upośledzeniu umysłowym dają się wyróżnić trzy składniki:

   Każdy z nich dotyczy nieco innego aspektu upośledzenia:

   

W nielicznych przypadkach klinicznych, np. w zespole Downa - wszystkie trzy komponenty dają się zaobserwować jednocześnie. W innych przypadkach sprawa nie jest tak oczywista. Są na przykład trudności w ustaleniu organicznego tła wielu postaci upośledzenia czy też w fakcie, iż lekkim postaciom upośledzenia nie towarzyszy w pewnych środowiskach naznaczenie lub odrzucenie społeczne.

   

„Niedorozwój umysłowy” wg Amerykańskiego Towarzystwa ds. Upośledzenia Umysłowego oraz Amerykańskiego Psychiatrycznego (DSM-IV) „charakteryzuje się istotnie niższym niż przeciętnym funkcjonowaniem intelektualnym, współwystępującym z istotnym ograniczeniem w zakresie dwóch lub więcej spośród następujących zdolności przystosowawczych: porozumiewania się, samoobsługi trybu życia domowego, kontaktów społecznych, korzystania z dóbr społeczno-kulturowych, kierowania sobą, troski o zdrowie i bezpieczeństwo zdolności szkolnych, oraz sposobu organizowania wolnego czasu i pracy. Istotnie niższy oznacza niższy o dwa odchylenia (standardowe) niż przeciętny poziom.”

   

Stopnie upośledzenia umysłowego.        Według ICD-10                Według DSM-IV

Dzieci upośledzone umysłowo w stopniu lekkim charakteryzuje przede wszystkim upośledzona zdolność myślenia abstrakcyjnego oraz nieudolność syntetycznego ujmowania zdobytych wiadomości i wiązania ich w logiczne całości, a stąd wypływa ubóstwo wnioskowania i sądów. Brak im samodzielności w myśleniu.

   

Same mogą wykonywać proste prace i w różnym stopniu przystosować się do warunków życia. Z wielką trudnością tworzą pojęcia, toteż ich czynność umysłowa redukuje się raczej do odtwarzania wyobrażeń. Wyobraźnia twórcza tych dzieci jest uboga, zdolności kombinacyjne nikłe, sądy i wnioskowanie nieudolne.

   

Upośledzeni umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym odznaczają się poważnymi uszkodzeniami centralnego układu nerwowego. Mowa ich jest agramatyczna, często bełkotliwa i niewyraźna, słownictwo ubogie. Charakterystyczna sugestywność cechuje ich zachowanie. W myśleniu występują wielkie utrudnienia w przyswajaniu pojęć abstrakcyjnych, a także w rozumieniu stosunków logicznych.

   

Upośledzeni umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym w rozwoju poznawczym pozostają na poziomie przedoperacyjnym. Spostrzegają wolniej, mniej dostrzegają elementów i błędnie ujmują powiązania i stosunki między przedmiotami. Spowolnienie, wąski zakres, trudności różnicowania dotyczą nie tylko wzroku, lecz również innych zmysłów, w tym szczególnie słuchu i kinestezji. Wpływa to na obniżenie rozwoju wyższych procesów psychicznych. Wyraźnie zróżnicowany jest poziom potrzeb poznawczych tych dzieci. Zakres pamięci jest wąski, a trwałość i wierność znikoma.

   

Rozwój dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu znacznym i umiarkowanym przebiega z dużym opóźnieniem. Na wiek 4-5 lat przypadają początki samodzielnego chodzenia oraz wypowiadania pierwszych słów. Dzieci te nie przejawiają inicjatywy i samodzielności. Z trudem przyswajają sobie podstawowe czynności (ubieranie się, nawyki zachowania higieny osobistej). Dzieci głębiej upośledzone (I.I. poniżej 50) stanowią około 20-30% ogółu upośledzonych umysłowo. Pozostałe przypadki należą do kategorii upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim.

   

Ta kategoria upośledzeń umysłowych wiąże się często z zaburzeniami funkcjonowania receptorów, co z kolei powoduje niedokładny lub zniekształcony odbiór rzeczywistości. Dochodzą do tego duże trudności w koncentracji uwagi, co znów wyjaśnia powolność i niedokładność spostrzeżeń, a przy stałej trwałości pamięci powoduje okazje do przeinaczania faktów, do zmyśleń i konfabulacji.

   

Dzieci upośledzone umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym odczuwają potrzebę bezpieczeństwa, miłości i potrafią w sposób żywy ujawniać sympatię i potrzebę kontaktów społecznych. Radzą sobie same w wielu życiowych sytuacjach, takich jak: ubieranie się, rozbieranie, ścielenie łóżek, przygotowywanie posiłków, samodzielne mycie się, robienie drobnych zakupów, wykonywanie prostych prac zarobkowych, itp.

   

Można uzyskać pozytywne rezultaty rewalidacyjne jeżeli:


Osoby głęboko niepełnosprawne umysłowo stanowią grupę bardzo niejednorodną pod względem obrazu klinicznego. Upośledzeniu umysłowemu często towarzyszą dodatkowe zaburzenia takie jak wady słuchu, wzroku, niedowłady i porażenia kończyn oraz wiele innych wymagających specjalistycznego leczenia. U osób z głębokim stopniem niepełnosprawności umysłowej obserwuje się dość znaczną rozpiętość poszczególnych funkcji i sprawności - od braku percepcji, uwagi mimowolnej i pamięci do cząstkowego ich występowania. Z niedorozwojem procesów orientacyjno poznawczych ściśle wiążą się zaburzenia mowy. Osoby głęboko upośledzone umysłowo zazwyczaj nie mówią i nie rozumieją mowy. Komunikują się za pomocą nieartykułowanych dźwięków. Czasem zdarzają się jednostki, które rozumieją pojedyncze słowa i proste polecenia oraz same są w stanie opanować kilka wyrazów (2-3) i posługiwać się nimi.

   

Jeżeli chodzi o procesy emocjonalno-motywacyjne i dojrzałość społeczną, to osoby głęboko upośledzone umysłowo zdolne są do wyrażania prostych emocji zadowolenia i niezadowolenia. Okazują również przywiązanie do osób opiekujących się nimi. U osób głęboko niepełnosprawnych umysłowo najczęściej występuje prawie całkowity brak czynności regulacyjnych. Żyją one chwilą bieżącą. Brak też objawów życia uczuciowego. Nie są w stanie samodzielnie zaspokajać podstawowych potrzeb i dbać o bezpieczeństwo. Poprzez długotrwałe ćwiczenia niektóre osoby można nauczyć sygnalizowania podstawowych potrzeb (np. fizjologicznych) oraz nawyków takich jak np. ubieranie i mycie się.