PORADNIA PSYCHOLOGICZNO – PEDAGOGICZNA

„MENTOR” w Białymstoku

ul. Antoniukowska 11 tel. 797 568 166

  • obrazek

    Harmonogram egzaminów czerwiec 2018 r.

    więcej >>>
  • obrazek
  • obrazek
    Szanowni Państwo, dyrektorzy i nauczyciele
    szkół i placówek oświatowych

    oferujemy Państwu szkolenia wynikających ze zmian w oświacie.
    więcej
  • obrazek
    Trwa rekrutacja na semestr wiosenny roku akademickiego 2017/2018 – zgłoszenia przyjmujemy do 28 lutego 2017 r.
    Zapraszamy!
    Ściągnij AKTUALNY informator
  • obrazek

    STUDIA LICENCJACKIE I MAGISTERSKIE W BIAŁYMSTOKU

    Zgłoszenia przyjmujemy do 15 lutego 2018 r.
    oferta na rok akademicki 2017/2018 więcej >>>
  • obrazek

    STUDIA PODYPLOMOWE W BIAŁYMSTOKU

    Opłata rekrutacyjna – 100 zł
    Czesne zgodnie z ofertą

    Zgłoszenia przyjmujemy do 15 lutego 2018 r.
    oferta na rok akademicki 2017/2018
    więcej >>>
  • obrazek

    UWAGA !

    Chcesz uzupełnić kurs kwalifikacyjny do rangi studiów podyplomowych..?
    W roku szkolnym 2017/2018 dla wszystkich absolwentów kursów kwalifikacyjnych zostanie uruchomiona oferta tzw.: „TRZECIEGO SEMESTRU”
    TRYB INDYWIDUALNY TRWA JEDEN SEMESTR!!!
    więcej >>>
  • obrazek
  • obrazek
    INFORMACJA
    DOT. UPRAWNIEŃ DO NAUCZANIA JĘZYKÓW OBCYCH W PRZEDSZKOLACH I KLASACH I –III
    (dot. studiów w zakresie wczesnego nauczania języka obcego)
    ZMIANY W ROZPORZĄDZENIU W SPRAWIE SZCZEGÓŁOWYCH KWALIFIKACJI WYMAGANYCH OD NAUCZYCIELI
    więcej >>>
  • obrazek
  • obrazek
  • obrazek
  • obrazek

    Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna „Mentor”

    zaprasza rodziców do zapisów na NIEODPŁATNE zajęcia w ramach
    Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka.
    Wczesne wspomagane rozwoju to pobudzanie i stymulowanie ruchowego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego rozwoju dziecka od chwili wykrycia u niego problemów rozwojowych do czasu podjęcia nauki w szkole     więcej >>>
  • obrazek
    Nawiązaliśmy współpracę z certyfikowanymi terapeutami Metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena (IAS), która przeznaczona jest dla dzieci, młodzieży i dorosłych z trudnościami w słuchaniu, mówieniu i pisaniu
    więcej ...
  • obrazek

ZABURZENIA ZCHOWANIA:

Według ICD-10 w celu stwierdzenia obecności zaburzeń w zachowaniu i odróżnieniu ich od zaburzeń emocjonalnych należy uwzględnić następujące symptomy: częste uczestnictwo w bójkach lub notoryczne dokuczanie innym; okrucieństwo wobec zwierząt lub innych ludzi; niszczenie własności (przejawy skrajnego wandalizmu); dokonywanie podpaleń; dokonywanie kradzieży; notoryczne kłamanie i oszukiwanie; wagarowanie; ucieczki z domu rodzinnego; niezwykle częste i silne napady gniewu, złości; zachowanie prowokacyjno-buntownicze; przejawianie trwałego nieposłuszeństwa.

   

W podręczniku ICD-10 podkreśla się, że każda z zaprezentowanych kategorii zachowań może być uznana za CD w sytuacji gdy, nasilenie dewiacyjnego zachowania jest znaczne i obserwowalne od co najmniej 6 miesięcy. Pojedyncze czyny dysocjalne nie stanowią zaś podstawy identyfikacji CD. Nie można rozpoznać zaburzeń w zachowaniu, gdy są wynikiem schizofrenii, manii, autyzmu wczesnodziecięcego, zaburzenia hiperkinetycznego oraz depresji.Poza ogólną kategorią zaburzeń zachowania oznaczoną kodem F91 w ICD-10 obecne są 3 szczegółowe odmiany o różnej genezie. Są to:

  1. Zaburzenie zachowania ujawniające się tylko w kontekście rodzinnym - F91.0
  2. Zaburzenie zachowania o charakterze niezsocjalizowanym – F91.1
  3. Zaburzenie zachowania o charakterze zsocjalizowanym - F91.2

Ad)1

Ta szczegółowa kategoria obejmuje zaburzenia zachowania cechujące się reakcjami dysocjalnymi lub agresywnymi – zachowaniami odbiegającymi od normy, które całkowicie lub prawie całkowicie ujawniają się w środowisku domu rodzinnego i dotyczą interakcji zachodzących między członkami rodziny nuklearnej. W celu rozpoznania F91.0 przypadek musi ujawniać zgodność z całościowym kryterium F91; nawet w stopniu poważnym zakłócone relacje rodzic-dziecko same przez się nie mogą być powodem identyfikacji zaburzenia w zachowaniu ujawniającego się tylko w kontekście rodzinnym. Pomocne dla obserwacji tego typu zaburzonego zachowania mogą być takie objawy jak: dokonywanie kradzieży w domu rodzinnym, w szczególności pieniędzy lub przedmiotów będących własnością jednego lub dwóch domowników; towarzyszące kradzieżom domowym celowe zachowania destruktywne ujawniane w obliczu specyficznych osób przynależących do rodziny nuklearnej – takie jak: niszczenie zabawek lub ozdób, darcie odzieży, rysowanie mebli lub niszczenie kosztownych rzeczy; przemoc wobec członków rodziny (ale nie innych osób) oraz dokonywanie celowych podpaleń w środowisku domu rodzinnego.

   

Warunkami trafnej diagnozy jest nieobecność znaczącego zaburzenia zachowania poza środowiskiem rodzinnym oraz występowanie normalnych, niezakłóconych relacji społecznych dziecka poza rodziną. W większości przypadków specyficzne zaburzenia zachowania ujawniające się tylko w środowisku rodzinnym powstają w kontekście znaczącej dysfunkcji relacji dziecka z jednym lub większą liczbą członków rodziny nuklearnej. W niektórych przypadkach, na przykład, zaburzenie może zaistnieć w odniesieniu do konfliktu między dzieckiem a jego nowym rodzicem np. ojczymem lub macochą.

   

Ad)2

Ta szczegółowa postać zaburzenia w zachowaniu cechuje się połączeniem utrwalonych reakcji dysocjalnych lub agresywnych – odchyleniem od normy w zakresie indywidualnych relacji dziecka z rówieśnikami. Podstawową cechą różnicującą zaburzenie zachowania o charakterze niezsocjalizowanym i zaburzenie zachowania o charakterze zsocjalizowanym jest brak efektywnej integracji dziecka niedostosowanego z grupą rówieśniczą. Zakłócone relacje z rówieśnikami będące przejawem deficytu integracji grupowej ujawniają się izolacją od grupy, odrzuceniem przez grupę, niepopularnością w zespole rówieśników, brakiem przyjaciół lub trwałych, empatycznych relacji z rówieśnikami.

   

Relacje z dorosłymi dziecka z tym typem zaburzenia zachowania cechują raczej kłótliwość, wrogość, niezgoda, złość. Możliwe są zgodne relacje z dorosłymi (pomimo, że często relacjom tym brakuje bliskości i ufności), co nie wyklucza rozpoznania u dziecka zaburzenia zachowania o charakterze niezsocjalizowanym. Często stwierdza się u dziecka z F91.1 zaburzenia emocjonalne (gdy stopień ich nasilenia jest ponadprzeciętny należy określić zaburzenie o postaci mieszanej oznaczane kodem F92). Naruszanie norm prawnych i etycznych przez dziecko z zaburzeniem zachowania o charakterze niezsocjalizowanym ma charakter indywidualny, ma miejsce w samotności i bez wsparcia grupy, chociaż nie jest to koniecznym warunkiem. Typowe zachowania stanowiące łamanie zasad to w tym przypadku: dokuczanie innym; uczestnictwo w bójkach, a u starszych dzieci fizyczna napaść lub rozbój; wysoki poziom nieposłuszeństwa; niegrzeczność; nieumiejętność współpracy oraz przeciwstawianie się osobom reprezentującym władzę; napady złości i gniewu oraz niekontrolowanej wściekłości; niszczenie własności; dokonywanie podpalenia oraz okrucieństwo w stosunku do zwierząt i innych dzieci. Niektóre dzieci izolowane od grupy rówieśniczej, jednak, uczestniczą w „przestępczości grupowej”. Istota zachowania przestępczego, czyli reakcji stanowiącej naruszenie wzorców prawnych, jest mniej ważna dla rozpoznania tego zaburzenia w zachowaniu niż jakość relacji osobistych dziecka z innymi (ICD-10, 1992).

   

Podkreśla się, że zaburzenie zachowania o charakterze niezsocjalizowanym jest najczęściej obserwowalne wśrodowisku szkolnym, ale możliwe jest także jego stwierdzenie w innych środowiskach, z wyjątkiem rodzinnego (ICD-10, 1992). Obraz kliniczny zaburzenia w zachowaniu o charakterze niezsocjalizowanym można także określać innymi nazwami, których zakres znaczeniowy jest węższy tj. zaburzenie zachowania, typu agresywnego, indywidualnego, osamotnionego oraz typ zaburzeń agresywny, niezsocjalizowany.

   

Ad)3

Ten typ zaburzenia zachowania znajduje zastosowanie w określaniu tych utrwalonych reakcji cechujących się dysocjalnością lub agresywnością, które pojawiają się u osób dobrze zintegrowanych z grupą rówieśniczą. Główną właściwością omawianego zaburzenia zachowania w odróżnieniu od zaburzenia zachowania o charakterze niezsocjalizowanym jest obecność właściwych, trwałych, przyjacielskich, koleżeńskich relacji z innymi.

   

Często grupa rówieśnicza, z którą dziecko jest dobrze zintegrowane, składa się z osobników popełniających czyny przestępcze lub dysocjalne. W takim przypadku społecznie nieakceptowane zachowanie dziecka może być aprobowane przez grupę rówieśniczą i kontrolowane przez subkulturę, do której przynależy. Jednak w ICD-10 zaznacza się, że uczestnictwo dziecka w grupie rówieśniczej, kryminogennej, będącej dawcą wsparcia nieformalnego dla antysocjalnych zachowań, nie jest podstawowym warunkiem stwierdzenia tego typu zaburzenia w zachowaniu. Dziecko może przecież uczestniczyć w grupie rówieśniczej o charakterze nieprzestępczym. Tak więc, niezależnie od tego, do jakiej grupy przynależy, może ujawniać zachowania antysocjalne. W sytuacji gdy zachowanie dysocjalne dotyczy dokuczania innym, dziecko takie, najczęściej będące agresorem, może wykazywać zakłócone interakcje z ofiarami lub innymi dziećmi. Podkreśla się, że silna integracja z grupą dziecka z zaburzeniem w zachowaniu o charakterze zsocjalizowanym opiera się na jego lojalności względem niej oraz na trwałych przyjacielskich, koleżeńskich i zespołowych więziach przyjaźni.

   

Relacje z dorosłymi reprezentującymi władzę osoby z zaburzeniem w zachowaniu o charakterze zsocjalizowanym są zwykle złe, zaburzenia emocjonalne mają zaś nieznaczne nasilenie. Zauważa się, że zaburzenie zachowania o charakterze zsocjalizowanym jest najczęściej obserwowalne poza środowiskiem rodzinnym, głównie w obrębie mikrosystemu szkolnego lub środowiska lokalnego (ICD-10, 1992). Obraz kliniczny zaburzenia w zachowaniu o charakterze zsocjalizowanym można także określać innymi nazwami, których zakres znaczeniowy jest węższy tj. zaburzenie zachowania, typu grupowego (conduct disorder, group type), przestępczość grupowa (group delinquency), przestępstwa dokonywane w kontekście uczestnictwa w gangu (offences in the context of gang membership), dokonywanie kradzieży w towarzystwie innych (stealing in company with others), wagarowanie (truancy from school).